του Τραϊανού Χατζηδημητρίου
Η πολιτική ως πράξη και ιδεολογία, ενώ διαθέτει πολλές ομοιότητες με τη
θρησκεία, έχει μια βασική διαφορά. Σε όλες τις θρησκείες η επιβράβευση ή
η τιμωρία έρχεται για τον κάθε πιστό μετά θάνατον... Στην πολιτική «όλα
εδώ πληρώνονται». Με μια συνετή πολιτική, ο κόσμος ζει καλύτερα και
πάει μπροστά. Με μια τυχάρπαστη και λαϊκιστική, έρχεται η στιγμή που «το
πάρτι» διαδέχεται ο πόνος, η ανασφάλεια, η οργή, το αδιέξοδο.
Το πολιτικό σύστημα στη χώρα μας και οι πολιτικοί ταγοί ποτέ δεν
κοίταξαν κατάματα την πραγματικότητα. Κρύβονταν πίσω από τα δανεικά και
τις εύκολες κουβέντες. Εκαναν πολιτική με «ξένα κόλλυβα» -η συντριπτική
πλειοψηφία, για να μην αδικούμε ορισμένους.
Ακόμη κι όταν προέβλεπαν (και πολλοί προέβλεπαν) ότι ένα πρόβλημα είναι
υπερώριμο για λύση, υποχωρούσαν μπροστά στη συγκροτημένη αντίδραση της
αντιπολίτευσης, μερίδας του κόμματός τους και της συνδικαλιστικής
ηγεσίας. Το πιο χτυπητό και τυπικό παράδειγμα είναι η ματαιωθείσα το
2001 «μεταρρύθμιση Γιαννίτση» στο ασφαλιστικό, που θα έδινε το
απαραίτητο «οξυγόνο» στα ασφαλιστικά ταμεία, ώστε να εξακολουθήσουν να
υπάρχουν συντάξεις και για τις επόμενες γενιές...
Το ένα πρόβλημα του πολιτικού συστήματος που πληρώνει σήμερα ο τόπος και
ο λαός είναι ο στρουθοκαμηλισμός και ο λαϊκισμός. Η πρώτη ιδιότητα
συνόδευε τους εκάστοτε κυβερνητικούς, η δεύτερη τους αντιπολιτευόμενους.
Το δεύτερο είναι η απουσία διαλόγου και εναλλακτικών προτάσεων. Ακόμη
και τώρα που η χώρα και οι πολίτες της οδηγούνται στον ακρωτηριασμό, οι
πολιτικοί αρχηγοί ψελλίζουν, φορτώνοντας ο ένας τα λάθη στον άλλον.
Πρώτα σκέφτονται το «μαγαζάκι» τους κι ύστερα τον τόπο και τους
ανθρώπους του. Φανταστείτε οι τρεις πολιτικοί αρχηγοί που στηρίζουν την
κυβέρνηση να έβγαιναν σε μια κοινή συνέντευξη Τύπου, εξηγώντας γιατί
πρέπει να υπογραφεί η νέα δανειακή σύμβαση και ποιο είναι το χειρότερο
που αποφεύγεται... Πριν απ' όλα, να έλεγαν την απλή αλήθεια.
Αλλά και οι ηγέτες της Αριστεράς εξακολουθούν να πρεσβεύουν μόνο την
αντίσταση. Το «Οχι» που είναι εύκολο, μοιάζει ηρωικό, αλλά δε
συνοδεύεται από εναλλακτική πρόταση. Αν όχι νέο μνημόνιο και δανεικά από
την τρόικα, τότε τι; Επιστροφή στη δραχμή; Σε μια χώρα που ακόμη και
τις ντομάτες, το κρέας και τις πατάτες τα εισάγει σε ποσοστά πάνω από
50% της εγχώριας κατανάλωσης; Δε συζητούμε για πετρέλαιο, φάρμακα,
πρώτες ύλες κ.λπ.
Αν δεν αλλάξουμε πολιτικούς και νοοτροπία, δε θα σωθούμε. Γιατί όλα εδώ πληρώνονται...
Απο:agelioforos.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου