Θυμός

---

Ο θυμός είναι ένα έντονο συναίσθημα πάθους, προκαλούμενο συνήθως από κάποια ταραχή, προσβολή ή άρνηση. Ως αποτέλεσμα μπορεί να είναι η αντεκδίκηση (που μπορεί να καταλήξει σε κάτι μοιραίο) ή η σιωπή. Γενικά οι συνέπειες που μπορεί να υπάρχουν είναι ψυχικές (όπως οι ενοχές) ή σωματικές (όπως ένα καρδιακό επεισόδιο).

 
Το κίνητρο του θυμού είναι η αίσθηση του κινδύνου. Η αίσθηση αυτή δεν προέρχεται τόσο από την απειλή κατά της σωματικής ακεραιότητας, όσο από μια συμβολική απειλή της αυτοεκτίμησης ή της αξιοπρέπειας του ανθρώπου. Μια προσβολή, ένας «άδικος» ή βίαιος εκφοβισμός, ο εξευτελισμός, η απογοήτευση από τη μη επίτευξη σημαντικών στόχων, ξεκινούν συνήθως τη διαδικασία του θυμού. Η κατάσταση αυτής της συναισθηματικής εγρήγορσης, οφειλόμενης σε ένα τέτοιο γεγονός, η οποία είναι και η βάση για όλο και μεγαλύτερη αντίδραση σε ανάλογα ερεθίσματα, μπορεί να διαρκέσει για ώρες ή και ημέρες.
Πηγή: Βικιπαιδεία
Μαλακίες.
Θυμός είναι να θες να καταστρέψεις για να μπορέσεις να δημιουργήσεις.
Θυμός είναι η ανάγκη ενός ανθρώπου να εκφραστεί μέσα από ένα λεξιλόγιο φτωχό, μέσα από χέρια χωρίς δάχτυλα και στόμα χωρίς μιλιά.
Θυμός είναι η κινητήριος δύναμη που ωθεί τους ανθρώπους να αλλάξουν τον κόσμο.
Θυμός είναι…
Μία ημέρα όπως οι υπόλοιπες η σημερινή. Η υποκρισία των ανθρώπων και σήμερα ενεργά έκανε την εμφάνισή της σε κάθε γειτονιά που ύψωσε την τσίκνα του καπνού πάνω από τις σκεπές της πόλης. Τις ίδιες σκεπές που μάταια προσπαθούν να προστατεύσουν τους ανθρώπους του πεζοδρομίου από τη βροχή. Χριστιανούς, που από το παγκάκι της απελπισίας τους λιγουρεύονται το αντίδωρο των ντυμένων στο χρυσάφι παπάδων της πίστης τους – βλαστημώντας την πίστη τους –, λιγουρεύονται το κασμίρ στα κοστούμια των πολιτικών που τους πέταξαν στο δρόμο και το λινό των συν-ανθρώπων τους που έκλεισαν τα μάτια, βούλωσαν τα αυτιά και έραψαν τα στόματά τους στη χούντα της πείνας, έτρεξαν με το «άγιο» φως πάνω από το τσουκάλι της μαγειρίτσας να φωνάξουν «Χριστός Ανέστη» και να τσουγκρίσουν βαμμένα κόκκινα αυγά με δικούς. Κι εκείνοι θα ‘τρωγαν τα αυγά κι ας μην ήταν βαμμένα.
Κυριακή του Πάσχα, Ανάσταση, Λαμπρή ημέρα!
Κι ο θυμός του πλήθους παγώνει και σβήνει κι ο κόσμος δεν θ’ αλλάξει ποτέ, επειδή το λεξιλόγιο παράγινε πλούσιο για λόγια, τα χέρια πολύ δυνατά για πράξεις και το στόμα μιλά πολύ για να εκφραστεί.
Θυμός είναι…
Οι σκάλες των ανακτόρων έχουν χτιστεί με κόκκαλα και αίμα.
Το αίμα θα ποτίσει τους ίδιους ορίζοντες όπως κάθε χρονιά και τα κόκκαλα θα μείνουν να λιώσουν στο χωνευτήριο του «live your myth in Greece».
Μάνα Ελλάς με τρακόσους πατεράδες και μερικά εκατομμύρια κολαούζους, όρνια που καραδοκούν στις γωνίες για ένα κομμάτι ακρόπολης, μια γουλιά Όμηρο κι ένα ρουσφέτι.
Μας στέλνουν στο σχολειό να μάθουμε να σκεφτόμαστε κι έχουμε αφήσει να σκέφτονται άλλοι για εμάς.
Πάλι καλά που δεν έχουμε πόλεμο και δεν πεθαίνουν άνθρωποι στους δρόμους, στα στενά και στις πλατείες, πάλι καλά που δεν βιάζονται γυναίκες από αγνώστους κατακτητές και δεν υπάρχουν δημόσιες εκτελέσεις αθώων και παιδιά που πεινάνε στα στενοσόκακα της πόλης.
Και οι ειδήσεις των οκτώ, χαμογελαστά μας δείχνουν τα γεγονότα ενός άλλου κόσμου έξω από τον δικό μας μικρόκοσμο.
Θυμός είναι…
'Όσο υπάρχουν παιδιά που πεινούν, Θεός δεν υπάρχει!'
Ν. Καζαντζάκης.
Κι αυτός αφορίστηκε για τις ιδέες και τα λόγια του, γιατί τόλμησε να ελευθερώσει τη σκέψη του και τέτοιες «άγιες» μέρες τα γραπτά του είναι απαγορευμένα.
Όταν σταματήσουν να γυρίζουν οι σούβλες το μόνο που μένει είναι η στάχτη.
Κι όταν ο ήλιος της δημοκρατίας της Ελλάδας πάψει να ανατέλλει, ίσως κι οι μαζικοί τάφοι να πάψουν να υψώνονται.
Οργή είναι όταν κάθε ίνα του κορμιού σου, σου φωνάζει ‘Χτύπα!’ κι εσύ λουφάζεις στον καναπέ προσέχοντας να μη λερώσεις το σεμεδάκι στο τραπέζι του σαλονιού.

 
Aπο: ideografhmata.gr