Οι πολίτες δεν τρώνε κουτόχορτο

«ΩX, αδερφέ, παρατάτε με». Αυτή είναι πλέον η αντίδραση του μέσου πολίτη, του καθημερινού αναγνώστη και ακροατή. Αυτό ως αντίδραση έχει τα καλά και τα κακά του στοιχεία. Είναι θετικό ότι ο κόσμος δεν πτοείται, δεν καταπίνει αμάσητα τα όποια μηνύματα εκπέμπονται από τα όποια κέντρα επιρροής. Είναι επίσης θετικό ότι έχει καταλάβει πως πίσω από την καταστροφολογία κρύβονται συμφέροντα που θα κερδίσουν αν επισυμβούν οι καταστροφές στις οποίες έχουν στοιχηματίσει, και για τούτο σπρώχνουν ώστε να πετύχουν πράγματι την καταστροφή μία ώρα αρχύτερα. Είναι θετικό ότι ο πολίτης είναι ευρύτερα ενημερωμένος, ανατρέχει σε πολλές πηγές, δεν επαφίεται μόνο σε μερικές εφημερίδες και σε ένα - δυο κανάλια. Μπορεί να επικοινωνεί με όλο τον πλανήτη, να λαμβάνει μηνύματα από δεκάδες άλλους επίσης ενημερωμένους φίλους του και να διαμορφώνει πιο πλατιά και πιο σφαιρική άποψη. Να ένα στοιχείο (όχι το μόνο) της παγκοσμιοποίησης, που μπορεί να συμβάλει ως παράγων που θα δώσει μεσομακροπρόθεσμα τη νέα διάσταση σε κάθε λύση και προοπτική για το μέλλον. Το πιο σπουδαίο: Eίναι ευρύτερα κατανοητό από την πλειονότητα των πολιτών ότι η ζωή πρέπει να συνεχισθεί και δεν μπορούμε να σηκώσουμε σύνορα απομόνωσης, να καλλιεργούμε πατάτες και να εκτρέφουμε κότες στον κήπο όπως –ελάχιστοι ευτυχώς– κηρύσσουν και προτείνουν, για να καταλήξουμε να ζούμε σαν στη δεκαετία του 'Α50. Οι ίδιοι ξεχνούν ότι τότε θέριζε η φυματίωση, η μισή χώρα ήταν σε φυσική ή τεχνητή εξορία, οι γυναίκες δεν ψήφιζαν και η κρεμασμένη «Αυγή» στο περίπτερο ήταν κράχτης για να εμπλουτίζεται ο αστυνομικός φάκελος όσων τη διάβαζαν στα κλεφτά. Η Ελλάδα σήμερα είναι μια δημοκρατία που ανήκει στην κατηγορία των προοδευμένων χωρών, έχει υποδομές και ανθρώπινο κεφάλαιο, έχει ιστορία και προοπτικές. Το ότι στραβοπάτησε σημαίνει πολλά αλλά δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση πως έλαβε πιστοποιητικό θανάτου. Καταλαβαίνει κανείς πως τα παραπάνω θέλουν ψύχραιμη σκέψη, η οποία συνήθως λείπει σε περιόδους όπου κανείς χάνει τη δουλειά του, χάνει την επιχείρησή του, βλέπει γύρω του μιζέρια και περιστολή. Oμως έτσι είναι. Σε καμία προηγούμενη οικονομική κρίση δεν έφτασε η οικονομία σε εποχές παγετώνων. Η σημερινή, δε, χαρακτηρίζεται από το μεγάλο πλεονέκτημα να έχει όλους τους λαούς, όλες τις οικονομίες και όλες τις κρατικές οντότητες δεμένες μεταξύ τους σε απίστευτο βαθμό, ώστε να φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη. Τέτοια αλληλεξάρτηση δεν υπήρχε ποτέ. Αυτή η αλληλεξάρτηση θα σχηματίσει τη λύση στο επόμενο επίπεδο της οικονομικής ισορροπίας, μετά την παρούσα κρίση. Ναι, υπάρχουν ηγέτες χωρίς όραμα, υπάρχουν κερδοσκόποι, υπάρχουν συμφέροντα. Αλλά πάντα έτσι δεν ήταν; Τελικά όμως η ανθρωπότητα έβρισκε δρόμους και προχωρούσε μπροστά. Δεν λύσαμε όλα τα προβλήματα και δεν ζούμε σε έναν τέλειο κόσμο. Αλλά αυτό απέχει πολύ από το να επιβάλλουμε στον εαυτό μας μια θεωρία περί του τέλους του κόσμου. Το μόνο «κακό» στον ωχαδερφισμό είναι η (ενδεχόμενη, όχι απαραίτητα βέβαιη) έλλειψη εγρήγορσης, να προσέχουμε δηλαδή αν μπει πραγματικά ο λύκος στα πρόβατα, να τον εντοπίσουμε, να τον απομονώσουμε και να τον αποτρέψουμε. Εδώ έγκειται η πρόκληση των καιρών.
Απο:expres      (του Κ. Λουρόπουλου)