Σ’ ένα
σημείο συμπίπτουν πάντοτε οι πολιτισμοί. Ανεξάρτητα από τη βαρβαρότητα ή
όχι μιας εποχής ή ενός λαού, ανεξάρτητα από το θρήσκευμα ή την κυρίαρχη
ιδεολογία, ο σεβασμός στο νεκρό ήταν πάντα το κοινό και ξεχωριστό
χαρακτηριστικό. Δεν υπάρχει πολιτισμός, δεν υπάρχει λαός, που να μην είχε αυτό το σεβασμό, ακόμη και στο νεκρό του εχθρού.
Την περασμένη εβδομάδα οι Έλληνες συγκλονίστηκαν από την είδηση της αυτοκτονίας ενός 77χρονου αγωνιστή της ζωής, όπως μάθαμε, στη συνέχεια. Από την αυτοχειρία του Δημήτρη Χριστούλια, μια επιλογή ζωής και θανάτου, δόθηκε ένα μήνυμα αγώνα και απόγνωσης. Μια αυτοθυσία και μια θυσία. Μια επιθανάτια κραυγή ενάντια στο θάνατο που σκορπούν οι τροϊκάνοι και οι ντόπιοι χαμηλοϋψείς κυβερνήτες στην Ελλάδα και τους Έλληνες. Παράλληλα μια πράξη αφύπνισης για πολλούς που τα βλέπουν όλα καλά ή δεν βλέπουν άλλο δρόμο, από το θάνατο… Αλλά και μια έκφραση απόγνωσης ενός ανθρώπου που ούτως ή άλλως είχε καταδικαστεί σε θάνατο από την πολιτική η οποία εφαρμόζεται. Η έσχατη ενέργεια του επώνυμου, τελικά, αυτόχειρα μάς έκανε να θυμηθούμε και τους πάνω από χίλιους άλλους συνανθρώπους που αυτοκτόνησαν ή επιχείρησαν να αυτοκτονήσουν τα δύο τελευταία χρόνια, λυγίζοντας στο βάρος των προβλημάτων που επισώρευσε όχι μόνο η κρίση, αλλά και η παράλογη πολιτική που ασκείται στο όνομα της αντιμετώπισής της.
Προφανώς δεν συμφωνώ με την επιλογή του 77χρονου, επιλέγοντας την προσπάθεια, ακόμη κι αν το διάβημά του είχε μόνο το χαρακτήρα της αφύπνισης των συνειδήσεών μας. Αλλά δεν μπορώ παρά να υποκλιθώ σε ένα μεγαλείο ψυχής που μας έδωσε τόσα μηνύματα, ύψωσε τόσες φωνές, με την πράξη και την παρακαταθήκη της, όσες δεν μπορέσαμε όλοι οι υπόλοιποι Έλληνες. Όπως υποκλίθηκε το σύνολο των έλλογων ανθρώπων, που διατηρούν παράλληλα το συναίσθημα της ντροπής και του χαρακτηριστικού του φιλότιμου, τις υψηλές ανθρώπινες αξίες. Ούτως ή άλλως ο Έλληνας, με ιστορική και πολιτισμική πορεία αναγνωρισμένη ακόμη κι από εκείνους που σήμερα τού τσαλαπατούν την υπόληψη, ξέρει να σέβεται και να σκύβει από σεβασμό το κεφάλι μπροστά στους νεκρούς του. Ακόμη κι αν η επίγεια πορεία τους του ήταν άγνωστη.
Φαίνεται όμως ότι δεν έχουν όλοι οι Έλληνες αυτά τα χαρακτηριστικά. Κάποιοι έχουν ως διαφορά από τους άλλους τη βαρβαρότητα, αυτήν που κάνει να ξεχωρίζουν οι δικές τους πορείες… Πρωτίστως εκείνοι οι υπερφίαλοι και αλαζόνες του πολιτικού συστήματος, εκείνοι που συμμετείχαν, με έναν ή άλλο ρόλο, στο έγκλημα σε βάρος του 77χρονου, και συνεχίζουν να συμμετέχουν στην εκτέλεση της χώρας και των Ελλήνων.
Όταν άκουσα και διάβασα τις δηλώσεις δύο επίλεκτων μελών του σαθρού, διεφθαρμένου και εκφυλισμένου πολιτικού συστήματός μας, δεν πίστευα στ’ αυτιά μου. Ο πρώην υπουργός, στέλεχος του ΠΑΣΟΚ Πάνος Μπεγλίτης, στενός συνεργάτης του πρώην πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, πριν κρυώσει το άψυχο σώμα του ανθρώπου, αναρωτιόταν από τηλεοράσεως αν τα χρέη του 77χρονου ήταν δικά του ή του έφαγαν τα λεφτά τα παιδιά του… Κι ο υφυπουργός της Αυτοδιοίκησης Πάρις Κουκουλόπουλος, στενός συνεργάτης του νυν προέδρου του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελου Βενιζέλου, έθετε και άλλες πλευρές, με μεγάλη σιγουριά… Ότι ένας συνταξιούχος φαρμακοποιός δεν ψάχνει στα σκουπίδια να εξασφαλίσει φαγητό… Παράλληλα τον… εγκάλεσε για το ύψος της φαρμακευτικής δαπάνης στη χώρα!
Δεν έδειξαν τίποτε άλλο οι δυό τους από την έλλειψη σεβασμού μπροστά σ’ έναν νεκρό. Και δεν απέδειξαν τίποτε άλλο απ’ το ότι το πρωταγωνιστικό ελληνικό πολιτικό σύστημα δεν έχει καμιά σχέση με την έννοια του ανθρώπου και του πολιτισμού… Οι δηλώσεις τους ήταν συνεπείς φυσικά με την πορεία τους, ως συμμετέχοντες στη βαρβαρότητα… Επέλεξαν να υπηρετήσουν τις «αξίες» των αγορών και του κέρδους, καταπατώντας τις ανθρώπινες αξίες… Τσαλαπατούν τον άνθρωπο και κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν, γιατί έχουν αδιατάρακτο στόχο… Σκουντουφλούν στο πτώμα του συμπολίτη τους και το κλωτσούν πιο πέρα να μην τους χαλάσει τη διαδρομή…
Αυτοί που δεν δίστασαν να προσβάλουν τη ζωή, πώς θα σεβαστούν το θάνατο και θα τιμήσουν τον θανόντα; Κι αφού δεν υποκλίθηκαν στο νεκρό, πώς θα μάθουν να υποκλίνονται και να υπηρετούν τον ζωντανό;
Όμως το ίδιο ασεβείς ήταν και οι υποκριτικές δηλώσεις του πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου, που ζήτησε από την ελληνική κοινωνία να σταθεί δίπλα στους πιο αδύναμους αλλά δεν σκέφτηκε ότι η δική του πολιτική ήταν εκείνη που οδήγησε στην αυτοχειρία. Μοιάζει μ’ εκείνον το πιστολέρο που μπαίνει στο μπαρ, σηκώνει το όπλο και πυροβολεί σκοτώνοντας και τραυματίζοντας και μετά τα βάζει με τους άλλους επειδή δεν βοήθησαν τα θύματά του και βρίσκονταν έξω από το μπαρ την ώρα του μακελειού…
Υποκριτικές, άρα και ασεβείς οι δηλώσεις δύο ακόμη κεντρικών πρωταγωνιστών του νεκρού, από έλλειψη ψυχής, πολιτικού συστήματος. Των προέδρων, του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ.
Ο πρώτος, ο Ευάγγελος Βενιζέλος, συνηθισμένος όπως είναι, έδειξε και πάλι το δάκτυλο. Καταγγέλλοντας ότι ο θάνατος προκάλεσε φτηνά και παράταιρα σχόλια! Ξέχασε παντελώς να αναφέρει μια λέξη για τον άνθρωπο…
Ο δεύτερος, ο Αντώνης Σαμαράς, αφού δήλωσε «συγκλονισμένος», κατήγγειλε την εφαρμοζόμενη πολιτική και για να υπενθυμίσει ότι οφείλουμε να τον ψηφίσουμε, τόνισε ότι είναι χρέος να βγουν επειγόντως οι Έλληνες από το τέλμα και την απελπισία…
Θράσος και υποκρισία… Σαν κάποιοι άλλοι να τυραννούν σήμερα τους Έλληνες… Σα να είναι εκείνοι οι παρατηρητές…
Ένα πράγμα είχαν υποχρέωση να κάνουν όλοι τους μπροστά στο νεκρό, που συμβολίζει την ίδια την Ελλάδα και την ελεύθερη ψυχή της. Να σιωπήσουν. Από σεβασμό και ενοχές. Αλλά ουδείς έδειξε σεβασμό. Ουδείς αισθάνθηκε τύψεις κι ενοχές. Αυτό είναι το ευρισκόμενο στο χείλος του αληθινού θανάτου ελληνικό πολιτικό σύστημα. Αυτό το πολιτικό σύστημα πρέπει να πεθάνει (η αναφορά δεν γίνεται φυσικά με βιολογικούς ή απειλητικούς όρους) για να ξαναγεννηθεί το καινούργιο, μαζί με την ελπίδα. Αφού αυτό απέδειξε ότι δεν σέβεται τον άνθρωπο. Απέδειξε ότι δεν έχει καν τα ανθρώπινα και πολιτισμικά χαρακτηριστικά, του σεβασμού στο νεκρό του…
Του Αλέκου Α. Ανδρικάκη
Απο: Πατρίς
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου