Τώρα
που βρήκαμε τη λέξη «ισοδύναμο», βάζουμε και στα λάχανα. Οποια δυσάρεστη
πρόταση κι αν ακουστεί στο δημόσιο διάλογο, αμέσως πέφτει στο τραπέζι
το αντίδοτό της.
Οχι «αυτό» το μέτρο αλλά κάποιο «ισοδύναμο». Προσοχή: Οχι «εκείνο», πράγμα που σημαίνει ότι προτείνω κάτι συγκεκριμένο, αλλά γενικώς και αόριστο κάποιο «ισοδύναμο». Δηλαδή, τρέχα γύρευε. Βεβαίως, και στην πολιτική, αυτά τα πράγματα είναι δανεικά.
Για «ισοδύναμα» μιλούσε ο Σαμαράς, την περίοδο που εκπαίδευε το ακροατήριό του στην αντιμνημονιακή υστερία - πριν του προκύψουν οι Καμμένοι. Τότε που η Νέα Δημοκρατία ήταν αντίθετη με τους έκτακτους φόρους και την αύξηση της φορολογικής κλίμακας, πράγμα φυσιολογικό για ένα συντηρητικό κόμμα, αλλά συγχρόνως οργιζόταν όσο και τα κόμματα της Αριστεράς ακούγοντας για «ιδιωτικοποιήσεις», «αποκρατικοποιήσεις», «εκποίηση δημόσιας περιουσίας» και άλλα απαγορευμένα στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης συνώνυμα.
Σήμερα, που προσγειώθηκε στην πραγματικότητα και ανέλαβε να διαχειρισθεί πραγματικά προβλήματα σ' έναν πραγματικό κόσμο, αυτόν τον παραλογισμό βρίσκει μπροστά της.
Με όλη τη μεγαλοπρέπεια που απαιτούν οι παραδόσεις τους, η ελληνική κοινωνία και το πολιτικό σύστημα παριστάνουν ότι αγνοούν την πραγματικότητα. Η χώρα έχει ουσιαστικά πτωχεύσει. Ζει με δανεικά. Είναι αναγκασμένη είτε να μειώσει τα έξοδα, είτε να αυξήσει τα έσοδα, ή και τα δύο. Μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν.
Να μειωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις; Το αποκλείουμε.
Να αυξηθούν οι φόροι; Κι αυτό το αποκλείουμε.
Να βελτιωθούν οι φοροεισπρακτικοί μηχανισμοί; Σπουδαίο αλλά στρεβλώσεις και διαφθορά που διαμορφώθηκαν επί δεκαετίες δεν διορθώνονται από τη μια μέρα στην άλλη. Να απολυθεί προσωπικό από τον ευρύτερο δημόσιο τομέα;
Είναι ανεπιεικές και θα αυξήσει την ανεργία. Να πουλήσουμε ζημιογόνες ΔΕΚΟ;
Είναι «ξεπούλημα», ακόμη κι αν μας στοιχίζουν ο κούκος αηδόνι.
Τότε τι μένει;
Τα «ασημικά». Να πουληθεί δημόσια περιουσία.
Αλλά εμείς όχι μόνο αρνούμαστε να συζητήσουμε την εκποίηση, αλλά αποκλείουμε έστω το ενδεχόμενο να παραχωρηθεί σε ιδιώτες το δικαίωμα εκμετάλλευσης σε μαρίνες, αεροδρόμια, λαχεία, σιδηροδρομικές υποδομές.
Και αυτό θεωρείται «προδοσία».
Αν ξέραμε τουλάχιστον και τι θέλουμε...
Οχι «αυτό» το μέτρο αλλά κάποιο «ισοδύναμο». Προσοχή: Οχι «εκείνο», πράγμα που σημαίνει ότι προτείνω κάτι συγκεκριμένο, αλλά γενικώς και αόριστο κάποιο «ισοδύναμο». Δηλαδή, τρέχα γύρευε. Βεβαίως, και στην πολιτική, αυτά τα πράγματα είναι δανεικά.
Για «ισοδύναμα» μιλούσε ο Σαμαράς, την περίοδο που εκπαίδευε το ακροατήριό του στην αντιμνημονιακή υστερία - πριν του προκύψουν οι Καμμένοι. Τότε που η Νέα Δημοκρατία ήταν αντίθετη με τους έκτακτους φόρους και την αύξηση της φορολογικής κλίμακας, πράγμα φυσιολογικό για ένα συντηρητικό κόμμα, αλλά συγχρόνως οργιζόταν όσο και τα κόμματα της Αριστεράς ακούγοντας για «ιδιωτικοποιήσεις», «αποκρατικοποιήσεις», «εκποίηση δημόσιας περιουσίας» και άλλα απαγορευμένα στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης συνώνυμα.
Σήμερα, που προσγειώθηκε στην πραγματικότητα και ανέλαβε να διαχειρισθεί πραγματικά προβλήματα σ' έναν πραγματικό κόσμο, αυτόν τον παραλογισμό βρίσκει μπροστά της.
Με όλη τη μεγαλοπρέπεια που απαιτούν οι παραδόσεις τους, η ελληνική κοινωνία και το πολιτικό σύστημα παριστάνουν ότι αγνοούν την πραγματικότητα. Η χώρα έχει ουσιαστικά πτωχεύσει. Ζει με δανεικά. Είναι αναγκασμένη είτε να μειώσει τα έξοδα, είτε να αυξήσει τα έσοδα, ή και τα δύο. Μαγικές λύσεις δεν υπάρχουν.
Να μειωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις; Το αποκλείουμε.
Να αυξηθούν οι φόροι; Κι αυτό το αποκλείουμε.
Να βελτιωθούν οι φοροεισπρακτικοί μηχανισμοί; Σπουδαίο αλλά στρεβλώσεις και διαφθορά που διαμορφώθηκαν επί δεκαετίες δεν διορθώνονται από τη μια μέρα στην άλλη. Να απολυθεί προσωπικό από τον ευρύτερο δημόσιο τομέα;
Είναι ανεπιεικές και θα αυξήσει την ανεργία. Να πουλήσουμε ζημιογόνες ΔΕΚΟ;
Είναι «ξεπούλημα», ακόμη κι αν μας στοιχίζουν ο κούκος αηδόνι.
Τότε τι μένει;
Τα «ασημικά». Να πουληθεί δημόσια περιουσία.
Αλλά εμείς όχι μόνο αρνούμαστε να συζητήσουμε την εκποίηση, αλλά αποκλείουμε έστω το ενδεχόμενο να παραχωρηθεί σε ιδιώτες το δικαίωμα εκμετάλλευσης σε μαρίνες, αεροδρόμια, λαχεία, σιδηροδρομικές υποδομές.
Και αυτό θεωρείται «προδοσία».
Αν ξέραμε τουλάχιστον και τι θέλουμε...
Μάκης Βοϊτσίδης
Απο: ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου