Αμήχανες συναθροίσεις

Μια εβδομάδα πριν είχαμε σύσκεψη – δεύτερη, σε σύντομο χρονικό διάστημα- στην Λάρυμνα, για το θέμα της ΛΑΡΚΟ. Το αποτέλεσμα ήταν η επιβεβαίωση παλαιότερων διακηρύξεων, για παραμονή της εταιρείας στον κρατικό έλεγχο, μόνο που το τοπίο αλλάζει ραγδαία. Από τους δύο βασικούς της μετόχους η Εθνική Τράπεζα μόλις ολοκλήρωσε την ανακεφαλαίωσή της, με αμιγώς ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια. Όσο για την ΔΕΗ, βρίσκεται σε οικονομική αντιδικία με την ΛΑΡΚΟ αναμένοντας την δική της εκποίηση. Την ώρα που τα περιουσιακά στοιχεία του μεγάλου παραγωγού νικελίου έχουν περιέλθει στο ΤΑΙΠΕΔ.

 

Συνεπώς το υφιστάμενο σύστημα ισορροπιών βάλλεται πανταχόθεν – και ίσως οι εγγενείς αντιφάσεις απέτρεψαν, προς στιγμήν, την πώληση της ΛΑΡΚΟ σε εποφθαλμιούντες ιδιώτες. Άρα μια στρατηγική που ισχυρίζεται πως θέλει ν’ αποτρέψει μια εξέλιξη που μοιάζει νομοτελειακή οφείλει να βασισθεί σε υλικές πραγματικότητες αντί εγκεφαλικών κατασκευασμάτων. Ακριβώς σ’ αυτό το σημείο ξεκινούν οι μεγάλες δυσκολίες. Οι εργαζόμενοι στην ΛΑΡΚΟ (μιλάμε για τους μόνιμους, αφού όσοι απασχολούνται στις εργολαβίες περιθωριοποιούνται μεθοδευμένα και συστηματικά) δείχνουν να έχουν αποδεχθεί το μοιραίο. Μετακινούμενοι, στην πλειοψηφία τους, από την ΠΑΣΚΕ στην ΔΑΚΕ, ώστε «να τα έχουν καλά με το γκοβέρνο». 

Έτσι, και παρά τις φιλότιμες προσπάθειες μειοψηφικών κομματιών, η αντίδραση των σωματείων περιορίζεται σε φραστικά πυρά κατά της διοίκησης της ΛΑΡΚΟ – για την τιμή των όπλων - όταν το πρόβλημα σχετίζεται με την κυβέρνηση και το ΤΑΙΠΕΔ. Αλλά και οι τοπικές κοινωνίες (ειδικά αναφερόμαστε στην Φθιώτιδα) αντιμετωπίζουν την περίσταση με το γενικότερο πνεύμα αποστασιοποίησης από τα δρώμενα. Υπόγειες κινήσεις κομματικών και πελατειακών δικτύων, μπας και ορισμένοι γλυτώσουν από την επερχόμενη καταιγίδα.

Ο φόβος για επανάληψη του «μοντέλου ΕΡΤ» περισσότερο παραλύει παρά ενδυναμώνει τις κοινωνικές αντιδράσεις. Επομένως όταν οι τοπικές κοινωνικές κινήσεις εμφανίζουν αναιμική εικόνα δεν υπάρχουν πρακτικές δυνατότητες διεκδίκησης μιας άλλης πορείας για την ΛΑΡΚΟ. Όσο κι αν

ακούγονται φωνές που ζητούν «διασφαλίσεις» το κοινό μέτωπο υπονομεύεται από τοπικιστικούς διαχωρισμούς – εμφανείς στα αιτήματα για πρωταρχικότητα των κριτηρίων

καταγωγής στις προσλήψεις προσωπικού.

Οι έντονα ανταγωνιστικές σχέσεις που επικρατούν ανάμεσα στους κατοίκους κοινοτήτων και κωμοπόλεων της Λοκρίδας δημιουργούν εμπόδια στον συντονισμό, όπως και η διάθεση αρκετών στελεχών να βγουν στην σύνταξη εισπράττοντας αποζημιώσεις – και αδιαφορώντας για την ιδιοκτησιακή τύχη της ΛΑΡΚΟ. Χωρίς ριζική μεταβολή νοοτροπίας δεν γίνεται να οικοδομηθεί η στοιχειώδης αλληλεγγύη, απαραίτητη όσο ποτέ στις μέρες μας.

 
 Απο: Eφημ. ΣΕΝΤΡΑ 8/7/2013