Σ’ όποιον αρέσουμε

---

Την αποτελεσματικότερη τουριστική πολιτική την άσκησαν δύο Ελληνες, οι οποίοι δεν είχαν σχέση ούτε με τον τουρισμό, ούτε με το κράτος: ο Μιχάλης Κακογιάννης και ο Νίκος Καζαντζάκης με τον «Ζορμπά» τους. Με τη συνδρομή του Θεοδωράκη και του Αντονι Κουίν σκηνοθέτησαν μια Ελλάδα που γοήτευε με την ιδιοτροπία της.

Η Ελλάδα ήταν πολύτιμη επειδή ήταν φτηνή, οι απαιτήσεις των επισκεπτών είχαν να κάνουν περισσότερο με την προσμονή του εξωτισμού. Η φιλοξενία στα νησιά ήταν γενναιόδωρη... 

Η ανοησία της άμυνας

Η αίσθηση της απειλής είναι...μια πεποίθηση ότι υπάρχει κίνδυνος που έχει τη δύναμη να σε κινητοποιήσει για να ετοιμάσεις κατάλληλη άμυνα.  Ο κόσμος βασίζεται σ’ αυτή την παλαβή ιδέα. Και όλες οι δομές του, οι σκέψεις  και οι αμφιβολίες του, οι ποινές του και οι βαρείς εξοπλισμοί, οι νομικοί του όροι και οι κώδικές του, τα ήθη του και οι αρχηγοί του και οι θεοί του, όλα χρησιμεύουν στη διατήρηση αυτής της αίσθησης απειλής...

«Μαϊμού» το εσωκομματικό "χάος" στην ΝΔ!!!!!

Μετά από ένα συνέδριο, συνήθως τα κόμματα αναμένουν πολλά. Σχηματισμό νέων συμμαχιών, διεύρυνση της επιρροής, τους νέες ιδέες, λύση πολιτικών ζητημάτων.  Η Νέα Δημοκρατία όχι μόνο δεν κεφαλαιοποίησε τίποτα από το συνέδριο, αλλά αντίθετα «φαίνεται» να ξανά γυρίζει στην εσωστρέφεια.  

Και ενώ μετά τον σχηματισμό της κυβέρνησης και το πέρας του συνεδρίου θα περίμενε κανείς την  ανανέωση του κυβερνητικού συμβολαίου μεταξύ ΝΔ και ΠΑΣΟΚ και τις εκατέρωθεν προσπάθειες για σταθεροποίηση του πολιτικού σκηνικού στη χώρα, κάτι που τίθεται ως προαπαιτούμενο από τους δανειστές μας, το εσωτερικό της η Νέα Δημοκρατία θυμίζει καζάνι που «βράζει».

 Ή μήπως δεν είναι αυτό που φαίνεται;

Αυτή τη φορά δεν πολεμήσαμε… Απλώς παραδοθήκαμε.

Οι παλαιότερες γενιές Ελλήνων ζούσαν με τον εφιάλτη της Ψωροκώσταινας.
Πίσω από την έκφραση αυτή βρισκόταν πάντα μια Ελλάδα χωρίς υποδομές, χωρίς υψηλό επίπεδο διαβίωσης, με λίγα σχολεία, λιγότερα νοσοκομεία, ελάχιστα πανεπιστήμια, απομακρυσμένα νησιά και χωριά γεμάτα παιδιά που δεν μπορούσε η γη να τα θρέψει....

Αποκρατικοποιήσεις

Του Αντώνη Γρυπαίου

Με τις λεγόμενες αποκρατικοποιήσεις, πουλάνε τα ασημικά και χρυσαφικά της πατρίδας μας σε εξευτελιστικές τιμές, διότι αγοραστές είναι εταιρίες της παγκόσμιας διακυβέρνησης.

O νέος εθνικός στόχος είναι να μπορέσουν οι νέοι να ενταχθούν σε αναπτυξιακές και παραγωγικές διαδικασίες

---

Η Ελλάδα ως χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει διανύσει μακρά διαδρομή στην προσπάθειά της να «σταθεί» ισότιμα δίπλα στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
Ανάμεσα σε άλλα, η αναβάθμιση του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων και η διεύρυνση της κλίμακας των νέων ανθρώπων με πρόσβαση στις ανώτερες βαθμίδες της εκπαίδευσης αποτέλεσαν εθνικό στόχο τoυ ελληνικού πολιτικού συστήματος.
Ως εκ τούτου δημιουργήθηκε το κοινωνικό κράτος το οποίο αποτελεί δείκτη πολιτισμού για μια χώρα, προάγει την ανθρώπινη οντότητα και «υπηρετεί» την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. 

Δεν είμαστε όλοι μετανάστες, δεν είμαστε όλοι ομοφυλόφιλοι...

του Χρήστου Χωμενίδη

Συγκινητικό και ξεσηκωτικό ταυτόχρονα, το σύνθημα «Είμαστε Όλοι…» συναντάται σε πάμπολλες εκδοχές: «Είμαστε Όλοι Βιετκόνγκ!», φώναζαν κατά τη δεκαετία το ’60 τα παιδιά των λουλουδιών σε Ευρώπη και Αμερική. «Είμαστε Όλοι... 

Η σιωπή ανάμεσα στους μύθους και την πραγματικότητα

του δικηγόρου Θηβών Νικολάου Ποταμιά

Η σιωπή δεν κάνει ποτέ λάθη. Είναι η γλώσσα της ακοής και το περίβλημα της σοφίας. Μπορεί η συζήτηση να διδάσκει αλλά η σιωπή μορφώνει. Βρίσκεται ανάμεσα στην αλήθεια και το...

Αν σου πάρουν το σπίτι, θα βγεις στους δρόμους ή θα πας για καφέ;

---

Σε συζήτηση που είχα προ καιρού με ένα φίλο, προκάλεσε την περιέργειά μου, όταν μου είπε ότι η πολιτική που εφαρμόζει η κυβέρνηση είναι τύπου... Zara.

Του ζήτησα λοιπόν να εξηγήσει περαιτέρω τι εννοούσε -και ήταν άκρως κατατοπιστικός: 

Τα παιδιά της κρίσης…

της Ιωάννας Χαρμπέα
 
Αθώες ψυχές, μικρές χαρές, χαμόγελα παντού, φωνές αλλά και πολλά ερωτηματικά για τη συμπεριφορά των γονιών έχουν τα παιδιά της κρίσης. Η κρίση, καθολικό κοινωνικό φαινόμενο, πώς θα μπορούσε να αφήσει απέξω ακόμα και τις αθώες παιδικές ψυχές;
Η ελληνική κοινωνία νοσεί, ο πυρήνας της (η οικογένεια) νοσεί και τα παιδιά, (ο πιο τρυφερός βλαστός της κοινωνίας μας) αδυνατεί να κατανοήσει γιατί να συμβαίνουν όλα αυτά. 

Είναι εποχή επαναστάσεων. Του Γ. Δελαστίκ

Zούμε σε μια πολύ ενδιαφέρουσα εποχή από ιστορική σκοπιά. H οικονομική κρίση αφενός και η αποκάλυψη στα μάτια εκατοντάδων εκατομμυρίων πολιτών του βαθύτατα αντιδραστικού χαρακτήρα της EE αφετέρου μεταδίδουν με επώδυνο τρόπο το μήνυμα ότι ο σύγχρονος καπιταλισμός ούτε επιδιώκει ούτε μπορεί πλέον να ενσωματώνει τις μάζες των εργαζομένων, των μεσαίων στρωμάτων, των νέων ή των συνταξιούχων. Aκριβώς γι’ αυτό ο καπιταλισμός της εποχής μας συρρικνώνει αθόρυβα ολοένα και περισσότερο την αστική δημοκρατία, αντικαθιστώντας την με ένα δημοκρατικοφανές, όλο και πιο αυταρχικό καθεστώς.

Η χρεοκοπία του συνδικαλιστικού λόγου

 
Βρισκόμαστε, όπως φαίνεται προ τραγικών κοινωνικών εξελίξεων. Τα σύννεφα πυκνώνουν ανησυχητικά. 

Ευτυχία είναι να έχεις κάθε μέρα να περιμένεις κάτι καινούργιο!

Γράφει η Μάγια Γεωργίου

Ευτυχισμένοι είμαστε τη στιγμή που ονειρευόμαστε ή που σχεδιάζουμε, την ώρα που ελπίζουμε ή επιθυμούμε, δηλαδή.
Η ευτυχία, όπως και ο έρωτας, είναι σχεδόν αδύνατον να οριστεί με ακρίβεια, ακριβώς λόγω των πολλών ορισμών που έχουν δοθεί κατά καιρούς σε αυτές τις λέξεις. Και, φυσικά, ένας ορισμός που θα μπορούσε να ευσταθεί είναι ο εξής: Η ευτυχία είναι έρωτας. Ή… 

Όσο ο λαός είναι χωρισμένος σε αριστερούς και δεξιούς, δημοκρατία δεν πρόκειται να δούμε.

Όταν κάποιος με κυβερνάει χωρίς να με ρωτάει τι θέλω εγώ, γιατί θα πρέπει να με ενδιαφέρει εμενα αν είναι αριστερός ή δεξιός; Έτσι κι αλλιώς να με ρωτήσει τι θέλω, δεν πρόκειται...

Τουλάχιστον είμαι ακόμα ζωντανός

---

Κάθε φορά που χτυπάει το τηλέφωνο το σηκώνω με την ελπίδα ότι θα είναι για δουλειά. Μετά από λίγο προσγειώνομαι στην πραγματικότητα: συνήθως είναι από το τμήμα πωλήσεων κάποιας τηλεφωνικής εταιρείας.
Κάθε φορά που με ρωτάνε αν βρήκα δουλειά, η ίδια αμηχανία. Προτιμώ να μη σκέφτομαι την κατάστασή μου γιατί απελπίζομαι. Φοβάμαι το αύριο. Απασχολώ το μυαλό μου με ζητήματα της καθημερινότητας... 

Οι τελευταίοι να κλείσουν την πόρτα…

Οι εποχές αλλάζουν… Ακόμα και αν κάποιοι ελπίζουν και ματαιοπονούν η πορεία της εξέλιξης θα τους παρασύρει και αυτούς…
Η κατάσταση που επικρατεί σήμερα για την νεολαία της χώρας μας ειναι τρομερά δύσκολη!..

Η ανεργία στους νέους εχει εκτιναχθεί στο 60 – 70%.

Περιμένοντας την ανάπτυξη

της Ελίνας Γαληνού
 
Κλείσαμε ήδη τρία χρόνια μέσα στο Μνημόνιο, τη λιτότητα την οποία εκθειάζει ακόμα η Γερμανία και ο κ. Σόιμπλε, αγνοώντας επισημάνσεις για τον επερχόμενο κίνδυνο που μπορεί να επιφέρει. Τρία χρόνια υπομονής και θυσιών-πολλές απ΄αυτές αντιστοιχούσαν και σε ανθρώπινες ζωές- για τον ελληνικό λαό και τους λαούς της Νότιας Ευρώπης.

Καταστάσεις που βύθισαν στη φτώχεια νοικοκυραίους... 

Ο τραγικός τρόπος διαχείρισης μιας κρίσης

Κρίση είναι εκείνη η κατάσταση απρόσμενων, έκρυθμων και ταχύτατων εξελίξεων που εμπεριέχει την προοπτική σύγκρουσης ή κατάληξης σε αποτελέσματα με απρόβλεπτες ή και καταστροφικές συνέπειες για τον ή τους εμπλεκόμενους. Η κρίση είναι χαρακτηριστικό της ανθρώπινης ζωής αλλά και .....

ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΠΛΕΟΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΕ ΕΝΩΜΕΝΟ ΟΥΤΕ ΔΥΝΑΤΟ

 
Τραγέλαφος.Τα οσα συμβαίνουν σήμερα στο ΠΑΣΟΚ αποτελουν πιθανότατα την πλεον γελοία κατάσταση στα μεταπολιτευτικα χρόνια.

Το οτι ο Γιώργος Παπανδρέου υπηρξε ο περισσοτερο...

Φούμαρα...

του Δημήτρη Δανίκα

Ας το βάλουμε καλά στο μυαλό μας. Μια και έξω. Εμείς ουδεμία σχέση με τα ευρωπαϊκά σαλόνια. Επειδή δηλαδή χλαπακιάζουμε McDonalds και ενίοτε φοράμε μαϊμού Prada; Πριτς! Σας γελάσανε. Πλην των βιτρινών, μερικών αλυσίδων πολυεθνικών που έχουν εγκατασταθεί σε κάθε γεωγραφικό σημείο ευρωπαϊκό και των Cafe των γνωστών, τίποτα μα τίποτα ελληνικό έχει σχέση με Παρίσι, Λονδίνο, Βερολίνο, Κοπεγχάγη, Ελνσίνκι, Βιέννη. Ούτε ακόμα με Ταλίν, Ρίγα, Βουκουρέστι και Βελιγράδι. Υπερβολές; Ωραία. Να μου πείτε λοιπόν αν έχετε συναντήσει τέτοιο χάλι σε οποιαδήποτε ιστορικό κέντρο κάθε ευρωπαϊκής πρωτεύουσας ακόμα και των πρώην σοσιαλιστικών χωρών.